Storythai

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่ง
ซึ่งรวมรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ความสุข ความเศร้า ความรู้ และอื่น ๆ รวมทั้ง ความรัก
วันหนึ่ง มีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม ดังนั้น
ทั้งหมดจึงได้เตรียม เรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจจะอยู่บนเกาะ
ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั้งวินาทีสุดท้าย เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรัก
จึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ ความรักขอความช่วยเหลือจากความรวย ความรวยแล่นเรือผ่านความรวยตอบว่า

'ไม่ได้หรอก... ฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันนะเต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว มันไม่มีที่สำหรับคุณ' ความเศร้าได้พายเรือใกล้เข้ามาความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
'ความเศร้า อนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ' 'โอ้ความรัก ฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ' ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน
ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือ
ของความรักเพราะมัวแต่กำลังสุข ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา 'มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง'
เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก จนลืมถามชื่อว่าใครคือผู้ใจดีผู้นั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อชายแก่คนนั้น
ความรักจึงถาม ความรู้และคนแก่คนอื่นๆ .. 'ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน'
ความรู้ตอบว่า 'เวลา' ความรักถาม 'แต่ทำไมเวลาถึงช่วยฉันล่ะ ' ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเองแล้วตอบความรักว่า
'ก็เพราะว่า มีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน'

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่ง
ซึ่งรวมรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ความสุข ความเศร้า ความรู้ และอื่น ๆ รวมทั้ง ความรัก
วันหนึ่ง มีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม ดังนั้น
ทั้งหมดจึงได้เตรียม เรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจจะอยู่บนเกาะ
ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั้งวินาทีสุดท้าย เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรัก
จึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ ความรักขอความช่วยเหลือจากความรวย ความรวยแล่นเรือผ่านความรวยตอบว่า

'ไม่ได้หรอก... ฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันนะเต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว มันไม่มีที่สำหรับคุณ' ความเศร้าได้พายเรือใกล้เข้ามาความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
'ความเศร้า อนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ' 'โอ้ความรัก ฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ' ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน
ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือ
ของความรักเพราะมัวแต่กำลังสุข ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา 'มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง'
เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก จนลืมถามชื่อว่าใครคือผู้ใจดีผู้นั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อชายแก่คนนั้น
ความรักจึงถาม ความรู้และคนแก่คนอื่นๆ .. 'ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน'
ความรู้ตอบว่า 'เวลา' ความรักถาม 'แต่ทำไมเวลาถึงช่วยฉันล่ะ ' ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเองแล้วตอบความรักว่า
'ก็เพราะว่า มีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน'

อวัยวะที่สำคัญที่สุด.....?


แม่ ของ ผม เคย ถาม ผม ว่า ส่วน ไหน ของ ร่าง กาย ที่ สำ คัญ ที่ สุด
ผม ก็ พยา ยาม ครุ่น คิด หา คำ ตอบ ที่ ถูก ต้อง ตลอด มา

ผม บอก กับ แม่ ว่า

"แม่ การ มอ งเห็น สำ คัญ มาก สำ หรับ ทุก ๆ คน ดัง นั้น มัน ต้อง เป็น ตา ของ เรา แน่ เลย ที่ สำ คัญ ที่ สุด"

แม่ มอง มา ที่ ผม และ บอก กับ ผม ว่า

"คำ ตอบ ยัง ไม่ ถูก จ้ะ เพราะ ว่า

ยัง มี คน มาก มาย ที่ ตา บอด แต่ ก็ ยัง อยู่ ได้"

ผม อึ้ง ไป

แต่ ผม ก็ ยัง คง พยา ยาม ค้น คว้า หา ความ รู้ ต่อ มา อีก หลาย ปี


และ แม่ ก็ ยัง คง ถาม ผม อีก หลาย ครั้ง และ ทุก ครั้ง

คำ ตอบ ของ แม่ ก็ คือ " ไม่ ใช่ จ้ะ แต่ ลูก ก็ ฉลาด ขึ้น ทุก ๆ ครั้ง นะ จ๊ะ ลูก รัก "

จน เมื่อ ปี ที่ แล้ว ปู่ ของ ผม ตาย ลง ทุก คน ใน บ้าน เศร้า ใจ


ทุก คน ร้อง ไห้

แม้ แต่ พ่อ ของ ผม ก็ ร้อง ด้วย ผม จำ ได้ ดี เพราะ ว่า มัน เป็น เพียง

ครั้ง ที่ สอง ที่ ผม เห็น พ่อ ร้อง ไห้


แม่ มอง มา ที่ ผม ตอน ที่ เรา กล่าว คำ อำ ลา ครั้ง สุด ท้าย ต่อ คุณ ปู่


แล้ว แม่ ก็ ถาม ผม ว่า

"ลูก รู้ หรือ ยัง ส่วน ไหน ของ ร่าง กาย เรา สำ คัญ ที่ สุด ลูก รัก

?" ผม รู้ สึก งุน งง ที่ แม่ ถาม ผม ตอน นี้

ผม คิด ตลอด มา ว่า คำ ถาม นี้ เป็น เกมส์

ระ หว่าง ผม กับ แม่ แม่ มอง เห็น สี หน้า มึน งง ของ ผม

และ ก็ บอก ว่า

"คำ ถาม นี้ สำ คัญ มาก ลูก มัน แสดง ให้ เห็น ความ จริง ใน ชี วิต ของ เรา"

สำ หรับ อวัยวะ ต่าง ๆ

ที่ ลูก เคย บอก กับ แม่ ว่า สำ คัญ ใน อดีต ที่ ผ่าน มา

และ แม่ ได้ บอก กับ ลูก ว่า มัน ผิด มา ตลอด

พร้อม กัน นั้น แม่ ก็ ได้ ยก ตัว อย่าง ให้ ลูก ฟัง ว่า ทำ ไม มัน ถึง ผิด


แต่ ว่า วัน นี้ เป็น วัน ที่ ลูก จะ ได้ เรียน บท เรียน ที่ สำ คัญ ที่ สุด


แม่ ก้ม ลง มอง มา ที่ ผม

ด้วย ความ รู้ สึก ลึก ซึ้ง อย่าง ที่ แม่ คน นึง จะ ทำ ได้

ผม เห็น ตา แม่ เอ่อ ด้วย น้ำ ตา และ แม่ ก็ พูด ว่า

"ลูก รัก ส่วน ที่ สำ คัญ ที่ สุด ใน ชี วิต ของ ลูก ก็ คือ "บ่า"
จ้ะ"

ผม ถาม แม่ ว่า "เป็น เพราะ ว่า มัน คอย รอง รับ หัว ของ เรา ไว้ ใช่ มั้ย ครับ?"

แม่ ตอบ ว่า

"ไม่ ใช่ จ้ะ แต่ เป็น เพราะ ว่า มัน สามารถ รอง รับ ศีรษะ ของ เพื่อน ของ เรา

หรือ คน ที่ เรา รัก เมื่อ ยาม ที่ เขา ร้อง ไห้"

คน เรา ทุก คน ต้อง การ บ่า ใคร ซัก คน

ไว้ คอย ซบ ยาม ร้อง ให้ ใน บาง ช่วง เวลา ของ ชี วิต

ลูก รัก แม่ เพียง แต่ หวัง ว่า ลูกจ ะมี เพื่อน และ คน รัก ที่ จะ มี บ่า พร้อม ที่ จะ ให้ ลูก ซบ ตอน ร้อง ไห้ ยาม เมื่อ ลูก ต้อ งการ"

ตรง นั้น เอง ที่ ผม ได้ รู้ ว่า

สิ่ง สำ คัญ ที่ สุด ของ ร่าง กาย เรา

คือ การ ไม่ เห็น แก่ ตัว

และ มัน คือ ความ รู้ สึก ร่วม รับ รู้ กับ ความ เจ็บ ปวด ของ คน อื่น


คน เรา อาจ จะ ลืม สิ่ง ที่ คุณ พูด.......

คน เรา อาจ จะ ลืม สิ่ง ที่ คุณ ทำ.........

แต่ ไม่ มี ใคร ลืม สิ่ง ที่ ทำ ให้ เค้า "รู้ สึก" ได้......

เพื่อน ที่ ดี ก็ เหมือน ดวง ดาว บน ท้อง ฟ้า....

คุณ ไม่ ได้ เห็น มัน ตลอด เวลา หรอก แต่ คุณ รู้ ว่า

พวก เค้า อยู่ ที่ ตรง นั้น กับ คุณ ตลอด เวลา........